Vrouw en Vaart

In september 2010 bereikte ons een droevig bericht dat grote indruk op ons maakte. Opdat we haar niet vergeten:

In verband met succesomstandigheden gesloten?
Er is een grote behoefte aan een vrouwencentrum in Osdorp. Zo groot dat de aantallen groepen en bezoekers sinds jaar en dag toe blijven nemen. In 2009 werden 50.000 bezoekers geteld, in 2010 ligt het gemiddeld aantal bezoekers op 1250 per week mede door de avondopenstelling en de inzet van de gastvrouw. Vrouw en Vaart is nu 2700 uur per jaar open. De grote uitdaging voor Vrouw en Vaart is om niet ten onder te gaan aan haar succes. Want financiering is incidenteel en de kosten nemen toe. 

Een deel van de bezoekers wordt vanuit DWI toegeleid ten behoeve van de MAP en SAP trajecten. Vrouw en Vaart ontvangt hiervoor een vergoeding. Echter, een groot deel van de bezoekers komt spontaan en is niet betalend. Dat heeft effect op de variabele kosten, zoals energieverbruik en op kosten voor onderhoud, vervanging en afschrijving van inventaris.

Het is duidelijk dat Vrouw en Vaart afhankelijk is van inkomsten van DWI en incidentele subsidies voor de kosten van een gastvrouw. Op het moment dat deze bijdrages wegvallen, staat Vrouw en Vaart voor een enorm probleem. Gaan we wegens succes ten onder of kunnen de vrouwen in Osdorp we rekenen op structurele steun van de overheid? Hoe groot kun je en mag je worden?

Wie Vrouw en Vaart niet kent, is geen Amsterdammer. Voor wie het niet kent, geven we het nog even weer: Vrouw en Vaart is geen wandelclubje voor vrouwen. Vrouw en Vaart vervult een maatschappelijke functie met meer dan 50.000 bezoeken per jaar van bezoekers met verschillende achtergronden die behoefte hebben aan contact en persoonlijke groei. Een groot deel vrijwillig, een deel via DWI.

Bij Vrouw en Vaart worden SAP en MAP plaatsen gecreëerd en door intensieve samenwerkingen niet alleen bij Vrouw en Vaart maar ook bij bijvoorbeeld Garage Notweg. Er worden conversatielessen georganiseerd, fietsles- en computerlestrainingen, er is een ecologische tuin, er zijn projecten in het kader van gezond lunchen met scholieren, bijeenkomsten, workshops en trainingen zoals “En nu ik!” voor moeders en kinderen die slachtoffer zijn of zijn geweest. En ja, er worden ook wandelingen georganiseerd. Het speerpunt bij alles is, is dat we vrouwen aan een betaalde baan willen helpen, verder willen helpen bij hun ontwikkeling, willen laten doorstromen en perspectief willen bieden.

De oplossing van het aanstormende probleem van succes, ligt simpelweg niet in het vragen van een bijdrage van bezoekers. Ons probleem is een maatschappelijk probleem.